Kontakt

Aby stale rozwijać portal, potrzebne są środki finansowe, wspomóż nas wpłacając dowolną sumę na konto:
Oficyna Konserwatystów i Liberałów
Ul. 3 Maja 100/1
05-420 Józefów
Numer konta: 58114020040000350235899194
Statystyka
63972 komentujących
24533 czytających
Konkurs

Brak aktywnych konkursów

Newsletter

Darmowy newsletter z aktualnymi wiadomościami z Korwin-Mikke.pl w Twojej skrzynce e-mail.

Najnowsze wpisy z bloga JKM w Twoim czytniku RSS

29-01-2012 02:08:00

A przy niedzieli, dla odprężenia, proponuję przeczytać

nowelę Roberta Zacksa. p/t "Kontrolex".  Nie wiem: p.RS czy śp.RS - bo w Sieci nie ma Jego biografii! Być może to pseudonim niejakiego Robina Brown'a. Sądzę jednak, że ściągnąłem ją, stąd:

http://chomikuj.pl/pata77/Ksi*c4*85*c5*bcki+-+E-books/Zacks+Robert+-+Kontrolex,1316794175.rtf

nielegalnie, bo publikował w latach 50.tych, więc 70 lat nie minęło.

ACTA na razie nie ratyfikowana - więc proponuję nie łamać się, tylko czytać:

 

ROBERT ZACKS


             Kontrolex



Jes wypadł z łóżka. Śniło mu się, że płynie na lodowcu, a wicher złowieszczo chichoce. Kiedy drżąc całym ciałem otworzył oczy, zrozumiał, że jego żoneczka, Laurie, wyłączyła dopływ ciepła. Teraz stała nad nim, świdrując posępnym wzrokiem. Włosy miała dziś karminowe o ślicznym odcieniu, z modną złotą pręgą nad czołem. Nie łagodziło to jednak mroźnego wyrazu twarzy.
- Wstawaj, nicponiu - rzekła swym słodkim kontraltem. - Wstawaj i idź zarobić trochę kredytek, bo cię podam do rejestracji.
Na samą myśl, że Agencja Ekonomiczna mogłaby go przerejestrować do Wyznaczonych Robót, co oznaczało też beznadziejną nudę Opieki Świetlicowej, Jes skoczył na równe nogi i zaczął szukać butów.
- Cudna dziś jesteś, kochanie! - próbował ją ułagodzić. - Nie zasłużyłem na taką żonę!
- Co to, to masz rację! - odparła z goryczą Laurie. - Kiedy pomyślę o prawdziwych mężczyznach, za których mogłam wyjść, o wspaniałym życiu, jakie mogłam prowadzić, zamiast się marnować przy takim niedołędze jak ty...
- Czasami zarabiam przecież nieźle. Trzy lata temu wysłałem cię na miesiąc do Pałacu Rozkoszy, pamiętasz?
- Trzy lata temu! Wielkie rzeczy!
Wybiegła z pokoju. Jes podszedł smutny do szafy i obejrzał różne mundury i przebrania, stanowiące część jego wyposażenia jako Kontrolera Rejestrowego. Wybrał czarnosrebrzysty trykot Inspektora Zanieczyszczeń Powietrza, myśląc tęsknie o dobrych czasach, kiedy Laurie jeszcze się uśmiechała do niego. Natychmiast też doznał przypływu zdecydowania, by dzisiaj dokonać wielkich rzeczy. Może los będzie mu sprzyjał i zarobi wysoką prowizją. A wtedy Laurie...
Telewizor bzyknął, błysnął i na ekranie ukazała się dobroduszna twarz urzędnika z Biura Stosunków Małżeńskich.
- Dzień dobry, Jes - rzekł z uśmiechem. - Jak układają się sprawy między tobą i twoją ukochaną?
- Nędznie - jęknął Jes. - Laurie ma dziś humorek doprawdy ohydny.
- Świetnie, świetnie, cieszę się, że to słyszę. - Biuro Stosunków Małżeńskich było zupełnie rozpromienione.
- Co? - wybąkał Jes.
- Jej Wskaźnik Sadyzmu skoczył o pięć punktów - wyjaśnił urzędnik. - Chciałem się właśnie upewnić, czy nie popełniliśmy jakiej omyłki. Ale teraz widzę, że wszystko rozwija się dobrze. Macie najlepsze widoki przed sobą.
- Dobrze? Najlepsze widoki? Kpisz sobie ze mnie?
- Spokój, spokój! Już my lepiej wiemy, co dla ciebie jest dobre. Masz, jak ci wiadomo, wcale wysoki wskaźnik masochizmu. Więc Laurie jest dla ciebie w sam raz. Powiedziałbym, że jesteście po prostu stworzeni dla siebie.
Urzędnik raptownie urwał, jakby coś nagle zaparło mu dech. Telewizor błysnął parę razy i zgasł, Jes jednak nie miał czasu się dziwić, gdyż srebrzysty głos dzwonka skierował jego uwagę na Kontrolex. Był to płaski przenośny aparacik, dwa cale na sześć, z którym Jes nigdy się nie rozstawał. Kontrolex stał teraz na półce, a czerwony znak alarmowy sygnalizował jakieś pogwałcenie. Na tarczy widniała wskazówka: Bx-P-203.
Drżącą dłonią Jes nacisnął guzik z lewej strony Kontrolexu, a z głośnika ukrytego w aparaciku, rozległ się mechaniczny głos, podający szczegóły.
- Bx-P-203 - Godzina ósma dziesięć, Kontrolex 27965 Kontrolera Rejestrowego Jesa stwierdził naruszenie praw do frazesu “stworzeni dla siebie”. Frazes stanowi własność zgłoszoną do Rejestru na zasadzie Ustawy z roku 1996 o Frazesach Słownych przez właścicieli: Wytwórnię Filmową Magnum i Powszechną Spółkę Wydawniczą. Należność za użycie frazesu - 80 kredytek, prowizja - 50 procent.
Głos ucichł, a Kontrolex rozjarzył się napisem: Płatne natychmiast i bez rozkładania na raty.
Jes pisnął z radości, a Laurie przybiegła z drugiego pokoju.
- Słyszałam, jak Kontrolex dzwonił - wykrzyknęła.
- A tak! - piszczał z uciechy Jes. - Dobrze się spisuję, co? Byłem na tyle sprytny, że zostawiłem Kontrolex otwarty na całą noc. I przychwycił pogwałcenie wyłączności słownej...
- Zostawiłeś otwarty na całą noc? - wrzasnęła Laurie, której radość od razu zgasła. - Ty ośle! Opłata za Kontrolex w ruchu wynosi dziesięć kredytek godzina, prawda? A ile dostaniesz prowizji od tego pogwałcenia?
- Czterdzieści. Tym razem może się nie opłaciło, ale...
Laurie zakomunikowała mu swoje zdanie o jego rzekomym sprycie.
Nieszczęsny Jes podszedł do telewizora i nacisnął wyłącznik, który przywołał na ekran postać urzędnika z Biura Stosunków Małżeńskich. Lecz cofnął się gwałtownie na widok jego twarzy.
- Strasznie mi przykro, staruszku - bąknął potulnie Jes - ale to mój zawód. Będziesz musiał bulić za tych “stworzonych dla siebie”. Frazes jest własnością...
- Ach, ty obmierzły szpiclu! - ryczała twarz z ekranu telewizora. - Twój dziadek brał pewnie procent za donosy na przemytników brylantów!
- Mój dziadek... - łagodnie oponował Jes -
- Do diabła! - miotał się tamten. - Żeby człowiek nie mógł nawet powiedzieć kilku słów bezpłatnie...
Jes zmieszał się jeszcze bardziej i zaczął gwałtownie manipulować wyłącznikami. Środek ekranu opustoszał, Biuro Stosunków Małżeńskich przesunęło się w prawo, a z lewej strony ukazała się sucha, ascetyczna twarz bezpośredniego zwierzchnika Jesa - Dirdona.
- O co chodzi? - zapytał Dirdon przeszywając Jesa oczyma.
- Zażalenie na cel i sens Prawa o Rejestrze - odparł nerwowo Jes. - Może to pan rozpatrzy, szefie? Przełączam.
Dirdon zacisnął usta i skinął głową, a Jes przestawił wyłącznik. Rozmówcy zaraz się odwrócili do niego profilem, gdyż widzieli siebie nawzajem na swoich ekranach.
- Zgłasza pan zażalenie? - spytał Dirdon.
- Nie wiem, coś pan za jeden - wrzeszczało Biuro Stosunków Małżeńskich - ale przypuszczam, że należysz do bandy tych rejestrowanych kanciarzy. To zupełnie dzika historia z tą nową ustawą. Rozumiem, że można zastrzegać prawo do dzieła sztuki czy wynalazku. Ale rozciągać to na mowę codzienną, na utarte zwroty...
- Chwileczkę! - przerwał mu Dirdon. - Myślę, że kupuje pan karty z życzeniami?
- Kupuję! No, to co?
- A czym one są, ściśle biorąc? Po prostu kawałkami papieru z paru słowami wyrażającymi jakieś uczucia. Z paru słowami, które każdy potrafi...
- Każdy kretyn potrafi lepiej wyrazić swoje uczucia niż te parszywe karty.
- Mimo to pan je czasem kupuje?
- Tak... czasami...
- A dlaczego?
- Chyba dlatego, że mi to oszczędza kłopotu pisania - odmruknął tamten.
- Zgoda. Ale płaci pan za tych parę kretyńskich frazesów. Płaci pan w dobrych, solidnych kredytkach. Bo karty są chronione. Więc dlaczego odmawiać ochrony właścicielowi frazesu wtedy, kiedy ktoś używa go słownie?
- Ależ ja nie chciałem naruszać Prawa o Rejestrze - wołał tamten z rozpaczą. - Nie wiedziałem wcale, że ten frazes jest zarejestrowany. Skąd miałem wiedzieć? Codziennie ich przybywa, codziennie ktoś zgłasza wyłączność! Jeszcze trochę i nie zostanie ani jednego wolnego słowa.
- To nieprawda - zaoponował Dirdon. - Prawo o Rejestrze to prawdziwe dobrodziejstwo dla społeczeństwa. Paragraf 7 stawia za warunek wzięcia pod ochronę, by frazes był “wytarty, nadużywany i artystycznie tak już zwietrzały, że stał się nużącym truizmem”. Oznacza to karne opłaty za banał słowny, co jest rzeczą słuszną i właściwą. Panie, pan przecież powinien się wstydzić użycia takiego zwrotu jak “stworzeni dla siebie”. Więc należy się wdzięczność kontrolerom, takim jak Jes, którzy zmuszają pana do ostrożności w mówieniu i namysłu, nim pan cośkolwiek powie.
- Słuchaj, pan, głupcze...
- Obywatele - ciągnął Dirdon w zapale oratorskim - już teraz używają słownictwa bardziej bogatego, przejawiają inwencją słowną, odrzucają zwroty oklepane!
Biuro Stosunków Małżeńskich skrzywiło się ze wstrętem.
- A niechże cię diabli wezmą! Dzyń!
Urzędnik z BSM jęknął tylko, gdy Kontrolex Jesa zapłonął czerwonym sygnałem nowego naruszenia. Jes wesoło uśmiechnął się i włączył głośnik.
- MzR14 - wybrzęczał mechaniczny głos. - Godzina ósma trzydzieści. Kontrolex 27965 Kontrolera Rejestrowego Jesa stwierdził naruszenie...
Tamten zasłonił uszy. Po chwili opuścił ręce i patrzył otępiały z ekranu, podczas gdy Dirdon wykrzywił się szyderczo.
- Ile się za to należy? - spytał.
- Użycie słów “niech cię diabli” kosztuje dziesięć kredytek - rzekł Jes. - Wystawimy jeden rachunek za oba pogwałcenia.
Twarz Dirdona promieniała, gdy Jes całkowicie wyłączył telewizor.
Nagle przypomniał sobie, że Laurie stoi tuż przy nim. Zwrócił się do niej.
- Widzisz, kwiatuszku? - powiedział radosnym tonem. - Nawet jeśli straciłem parę kredytek przez to, że zostawiłem Kontrolex otwarty całą noc, dzień zaczął się szczęśliwie. Mogę iść”o zakład, że dzisiaj zarobię tyle, żeby cię wysłać na jakąś przyjemną wycieczkę.
Laurie spojrzała nań zimno spod przymrużonych powiek.
- Radzę, żebyś się postarał - odparła. - Bo mam już ciebie powyżej uszu. I albo wrócisz z workiem kredytek, albo jeszcze dziś przed północą podam cię do rejestracji.
Jes skinął tylko głową ze strachem. Pochwycił z wieszaka pas grawitacyjny, wypadł z pokoju i zatrzymał się dla zapięcia sprzączek dopiero wtedy, gdy Laurie trzasnęła za nim drzwiami.
Wzdychając umocował pas i wzbił się w powietrze. Wyfrunął przez wylot sześćdziesiątego piętra i zmieszał się z tłumem na wysokości dwóch tysięcy stóp.
Nastawił pas na szybkość trzydziestu mil na godzinę i zrównał się z osobnikiem w ciemnoszarym mundurze Obywatela bez Przydziału. Widząc nieszczęsny wyraz zoranej twarzy tego człowieka Jes tak się rozczulił, że nie myślał wcale chować Kontrolexu w puszce maskującej. Trzeba by nie mieć serca, aby chcieć zarobić na takim biedaku. “Do licha - pomyślał - niech widzi i niech uważa! A mój inspektor może sobie patrzeć!”
Obywatel bez Przydziału spoglądał tymczasem na rozsnuty pod nimi obraz wielkiego miasta. W powietrzu, na różnych poziomach, fruwały w najrozmaitszych kierunkach miliony obywateli. Na dnie wąskich szpar, dzielących kolosalne wieże budynków, biegły linie chodników rojące się od ludzkich mrówek.
- Paskudne, co? - spytał Jes. Odpowiedziało mu smutne spojrzenie.
- Może mi pan nie uwierzy, ale dla mnie ten widok jest dzisiaj bardzo piękny. Zwłaszcza w porównaniu z tym, dokąd lecę.
Jes był wstrząśnięty. - Jak to?
- Zostałem podany do rejestracji - wyznał szczerze tamten. - Nie starcza mi kredytek na utrzymanie żony, Musiałem się zwrócić do Biura Opieki i prosić o zasiłek. Jeszcze miesiąc temu miałem własny warsztat naprawy pasów grawitacyjnych. Ale nowe pasy w ogóle się nie psują, interes przestał iść. Koniec wiadomy.
- Mój Boże! - westchnął Jes - to doprawdy okropne. Ale dlaczego pan mówi “w porównaniu z tym dokąd lecę”? Przecież będzie pan tutaj, chociaż przydzielą pana do jakiejś wstrętnej roboty pod ziemią, może przy kablach?
- Więc pan jeszcze nie wie? - uśmiechnął się ponuro człowieczek. - Ostatnio zgłoszono do rejestracji tak wielu drobnych przedsiębiorców, jak ja, że w Biurze Opieki nie mają już wolnych miejsc. Ale według przepisów każdy musi mieć jakiś przydział. A tak się złożyło, że właśnie teraz otwierają na Marsie nowe kopalnie i brakuje tam sił roboczych. Nie mam wyboru.
- Na Marsie? - wzdrygnął się Jes. - W tym pyle melbonitowym? Niech tylko jedna drobina dostanie się pod kombinezon, a tworzą się oparzenia, których wciąż jeszcze nie umieją leczyć! - Dreszcz go przeszedł na samą myśl. Ale na widok twarzy Obywatela bez Przydziału dodał pocieszająco: - Słyszałem, że obecne kombinezony są bez zarzutu. Całkiem nieprzenikliwe.
- Nie zawsze - odparł człowiek w szarym mundurze. - W każdym razie nie rozwiązali sprawy wentylacji. Kiedy ostatnio założono wentyle do kombinezonów, dostawało się przez nie tyle pyłu melbonitowego, że... - wstrząsnął się z przerażenia. - Więc używają dalej niewentylowanych ubrań, co jest potwornie męczące. Idę w żywe piekło...
Dzyń!
Kontrolex Jesa zapłonął szkarłatem sygnalizując pogwałcenie Rejestru. “Żywe piekło” było staroświeckim dramatycznym frazesem, który jakiś spryciarz wykopał po skrupulatnych badaniach” i zgłosił do ochrony, w nadziei zarobienia paru kredytek.
Podczas gdy Jes słuchał z tępym wyrazem twarzy, jak brzęczący głos podawał szczegóły i wysokość opłaty - cztery kredytki - człowiek w szarym ubraniu powiedział żałośnie: - Tego mi brakowało do szczęścia. Dziękuję, przyjacielu, za miłą pamiątkę.
Jes zatrzasnął Kontrolex.
- Słuchaj pan - rzekł pośpiesznie - to był czysty przypadek. I pójdzie na mój rachunek. Bierz pan. - Wyjął z kieszeni cztery srebrzyste kwadraty i wetknął Obywatelowi bez Przydziału do rąk. - Niech pan odłoży te kredytki na bok i zapłaci nimi po otrzymaniu nakazu. Zgoda?
- Dziękuję - odparł tamten z wdzięcznością. - Będę o panu pamiętał.
Bolesny uśmiech wykrzywił usta Jesa.
- Może nie będzie potrzeby, kolego. Może w następnym transporcie znajdziemy się obok siebie. Moja żona ma właśnie zamiar zgłosić mnie do rejestracji za brak wystarczających dochodów. I jeśli nie załapię jeszcze dziś jakiejś sutej prowizji, to nie ma co gadać - jadę do kopalni.
Obywatel bez Przydziału miał już na ustach słowo “Pomyślności!”, gdy Jes wtrącił z pośpiechem: - Tss, to pod ochroną! Ale nie przejmuj się pan.
- Uhm... serce moje będzie ci towarzyszyć - odparł tamten, starannie dobierając wyrazy. - Ramiona mego współczucia wesprą cię z całej siły. A teraz ściskam cię na rozstanie.
- Wspaniale! - zawołał Jes. Potrząsnął dłonią przyszłego mieszkańca Marsa. - To mi się naprawdę podoba. Ma w sobie świeżość wyrazu.
Wymienili uśmiechy. Po chwili ukazał się owalny gmach, w którym mieściła się Centralna Super-Kontrolexja. Jes skinął na pożegnanie, opuścił główny szlak ulicznego ruchu i spłynął przepisową spiralą ścigany podejrzliwym wzrokiem policjanta w złocistym pancerzu. Lądował na tarasie u wylotu dziewięćdziesiątego piętra i korytarzami przedostał się do wielkiej sali, której środek stanowiła kolista ściana, pokryta mnóstwem tablic rozdzielczych, kontaktów i tarcz.
Przywitał się z paru kolegami, ale nie wdawał się z nimi w pogawędkę. Nie umiałby dzielić pogodnego nastroju tych, którzy opowiadali wesoło, jak zręcznie udało im się przychwycić różne pogwałcenia. Jes podszedł do kolistej ściany, włączył swój Kontrolex, nacisnął guzik z napisem “Uzupełnienia Rejestru” i czekał, aż brzęczenie ucichło, co znaczyło, że jego aparat ma teraz w obwodzie frazesy dodane ostatnio do kolosalnej ilości chronionych zwrotów.
Napełniwszy w ten sposób zasób pamięciowy przyrządu, Jes udał się do hali sprzętu i wypisał zapotrzebowanie na pusty licznik zanieczyszczeń powietrza, w którym zwykle ukrywał Kontrolex. Czyjaś dłoń dotknęła jego ramienia.
- Jak się masz! - zawołał kontroler Platt, chudy, przesadny osobnik, którego Jes szczerze nie lubił. - Właśnie wracam z nocnego dyżuru. Miałem wspaniały połów.
- Tak? - spytał Jes z niesmakiem. Platt specjalizował się w wyłapywaniu pogwałceń w okolicy jezior i w parkach, gdzie kochankowie wciąż powtarzali słowa od dawna już nienowe, a mocno kosztowne.
- Moją kopalnią kredytek był jeden prosty dźwięk, od wczoraj pod ochroną! - chichotał Platt. - Stary, poczciwy gwizd przy zaczepianiu kobiet. Opłata sto kredytek.
- Ależ to wcale nie frazes! - zdumiał się Jes.
- Nie. Ale “wytarty, nadużywany i zwietrzały truizm”. Więc przyjęli zgłoszenie.
- Ładny kwiat! Następnym razem dowiemy się, że wzięto pod ochronę głębokie westchnienie czy odgłos pocałunku.
Platt roześmiał się zachwycony tą perspektywą. I podczas gdy Jes krzywiąc się, dopasowywał Kontrolex do pokrywy licznika zanieczyszczeń powietrza, Platt częstował go szczegółami dalszych pogwałceń, na których też suto zarobił.
- Trafiłem na damulkę, zresztą wcale-wcale, która siedziała z facetem w parku na ławeczce. Ściskanie odchodziło takie, że aż ha! Wtem ona powiada: “Czy wiesz, że to pierwszy mój pocałunek?” Trrach i pięćdziesiąt kredytek opłaty. Inną parę złapałem w łódce przy brzegu. Księżyc, jezioro. Gość powiada: “Nie ożeniłem się dotąd, ale teraz...” Nie zdążył - kończył Platt - trzydzieści kredytek! Tak, miałem dobre żniwo. Na twoim miejscu przeszukałbym różne zaciszne kąciki. Ostatnio wpisano do rejestru całą porcję różnych zwrotów miłosnych, a nikt o tym nie wie.
- Niezła myśl - bąknął Jes, który nie lubił robić sobie wrogów i nie chciał wypowiadać swego zdania o czerpaniu zarobków z takiego źródła. - Co prawda w tej chwili mam już ułożony plan. Ale to niezła myśl i będę o niej pamiętał.
- A dokąd się teraz wybierasz?
Jes z ulgą posłyszał ostry głos dzwonka, który ostrzegał kontrolerów, by przestali plotkować i ruszali w teren chwytać pogwałcenia i pomnażać dochody przedsiębiorstwa. Brzuchaty kierownik siedzący na balkoniku, skąd widać było całą olbrzymią salę, widział z oburzeniem, że jak zwykle nikt nie zważa na sygnał. Nacisnął guzik na tablicy przed sobą, powietrze wypełniło się odrażającym zapachem, a kontrolerzy chwytali z pośpiechem sprzęt i pędem opuścili gmach.
Jes chętnie znalazł się w labiryncie wąwozów dzielących drapacze chmur. Zamiast jednak unieść się w górą, opadł jakie czterdzieści pięter w dół i zaczął myszkować, odruchowo zatykając nos, gdyż powietrze na tej wysokości było fatalne. Przez głowę przemknęła mu irytująca myśl, że wobec dzisiejszego stanu technologii tolerowanie gdziekolwiek zepsutego powietrza jest niedopuszczalne.
- Ach! - rozstrzygnął sprawę. - Z pewnością w najbliższym czasie ktoś się tym zajmie. A moje zadanie w tej chwili to postarać się, żeby Laurie nie mogła mnie podać do rejestracji.
Zimno mu się zrobiło na samo wspomnienie pogróżek żony. Szybko skierował się do pierwszego z kolei miejsca, gdzie miał nadzieję łatwego zarobku: wydziału kadr Centralnego Zarządu Kontroli Zanieczyszczeń Powietrza. Wyłączył grawitacyjny pas, minął ciemny korytarz i znalazł się w ponurym, szarozielonkawym biurze, gdzie grupa inspektorów nerwowo czekała swojej kolei.
Jes przyłączył się do nich, a w swoim inspektorskim mundurze nie zwrócił niczyjej uwagi. Usiadł, jak inni, na jednej z twardych ławek i razem ze wszystkimi przysłuchiwał się składaniu raportów, które przyjmował dobroduszny, łysawy jegomość siedzący za barierką. Inspektor, raportujący w tej chwili, był blady, przejęty i zatroskany.
- Tak, przebieg pańskiej służby jest bez zarzutu - mówił personalnik. - Żadnej absencji w ciągu pięciu lat, żadnego spóźnienia. Zupełnie bez zarzutu.
- W takim razie - wyrzekł z nadzieją w głosie inspektor - mogę już teraz liczyć na podwyżkę? Obiecaną mam od dwóch lat.
Personalnik odchrząknął i nadal promieniał uśmiechem.
- Jak tylko choć trochę poprawią się interesy, damy panu i awans, i podwyżkę...
Dzyń!
Wśród oczekujących wybuchła wesołość, gdy Jes nerwowo wydobył Kontrolex ukryty w pokrywie licznika zanieczyszczeń i odczytał rozwścieczonemu personalnikowi wymiar kary: pięćdziesiąt kredytek za użycie zastrzeżonego frazesu “Jak tylko choć trochę poprawią się interesy, damy panu i awans, i podwyżkę”.
Jes umknął przed wybuchem gniewu swej ofiary, a jeden z inspektorów mruknął: - Ha! Będzie teraz musiał dobrze wysilić móżdżek, żeby znaleźć nowy sposób nabierania ludzi.
W ciągu następnych trzech godzin Jes pracował bez wytchnienia. Zainkasował dwadzieścia kredytek od portiera teleteatru, który wykrzykiwał: “Pełno wolnych miejsc!” Na innym pogwałceniu przyłapał osobnika o zmętniałych oczach i sinym nosie, który szeptał w barze do bufetowej: “To już ostatni!” Zatrzymał się przy budce telefonicznej i po chwili Kontrolex już dzwonił pod wpływem słów jakiegoś przystojnego bruneta, który mruczał w słuchawkę: “Mam dzisiaj mnóstwo pracy, kochanie, więc późno wrócę do domu”.
Czas leciał szybko i kiedy Jes postanowił coś zjeść, stwierdził z przerażeniem, że minęła już większa część dnia, a choć wynik był znośny, daleko mu było do zawrotnej sumy, jaką przyrzekł Laurie. Na opłatach po dziesięć czy dwadzieścia kredytek nie można się było wzbogacić.
“Potrzeba mi czegoś naprawdę niezwykłego” myślał z rozpaczą Jes.
Drżącymi palcami przycisnął guzik z boku Kontrolexa.
Aparat rozjarzył się błękitno.
- Informacja! - wybrzączał mechaniczny głos.
- Za co - spytał Jes z podnieceniem - wyznaczone są stawki od tysiąca kredytek wzwyż?
Po krótkiej chwili mechaniczny głos obwieścił, że właśnie wpisano wyłączność całej masy politycznych sloganów ze względu na toczącą się kampanią wyborczą - Jes z rosnącym przejęciem słuchał, jak głos wyliczał takie na przykład zdania: “Jeśli będę wybrany, dopilnuję zniżki podatków... Patrząc w rozumne oblicza słuchaczy, nie wątpią... Przypomina mi to historię z... Co za urocze dziecko, droga pani... Helikopter na każdym dachu...”
Jes przekręcił wyłącznik i otarł pot z czoła. Prawdziwa żyła uranu: zdumiewała go szalona wysokość opłat: tysiąc kredytek za każde pogwałcenie! Partia rządząca nie cofała się widać przed żadnym sposobem pognębienia opozycji Tradycjonalistów. Ale przy tej okazji Jes mógł dzisiaj zrobić najlepszy interes w swojej karierze.
Pod warunkiem, rzecz jasna, że wyjdzie z tego żywy
Pełen nadziei pofrunął do wielkiej sali zebrań w siedzibie Tradycjonalistów, mieszczącej się na pięćdziesiątym piętrze pobliskiego drapacza. Wystraszone nadnercze pobudzało mu serce do nieprzytomnego bicia. Chłopcy z bojówki Tradycjonalistów nie żartowali. Niejeden obywatel z żyłką do dysput został później odnaleziony w górnej stratosferze, zmarznięty na kość, z pasem grawitacyjnym wyregulowanym na maksimum i związanymi rękoma, by nie mógł powstrzymać wznoszenia się w górę.
Jes wpłynął nerwowo w wylot gmachu i wyłączył pas. Wśliznął się przez otwarte drzwi i rozejrzał po sali wypełnionej po brzegi. Na podwyższeniu przemawiał tęgi osobnik o czerwonej twarzy.
Po krótkim niespokojnym szukaniu Jes wypatrzył z zadowoleniem boczne wyjście z sali. Prowadziło do jakichś korytarzy, pełnych kurzu, gdzie stały drabiny i leżały stosy żelastwa. Stwierdziwszy możliwość odwrotu, Jes zaczął przeciskać się wzdłuż spadzistego przejścia w stronę trybuny i dotarł do ukrytego pod nią, odgrodzonego miejsca, gdzie dawniej zwykła przygrywać orkiestra.
Ciężko dysząc przyczaił się w mroku. Tuż nad nim huczał mówca, którego głos docierał aż tutaj, trochę tylko stłumiony. Przyłożył Kontrolex do szpary w deskach nad głową i głos stał się całkiem wyraźny. “Słuchajcie, chłopcy - wołał - jesteście wszyscy kierownikami obwodów, ale to diabła warte, póki nasza partia nie dojdzie do władzy. Ale jak już znajdziemy się znowu na karuzeli... no, nie muszę chyba tłumaczyć?”
Zduszony ryk widowni sprawił, że Jes przycupnął ze strachu.
- Więc te wybory - grzmiał dalej mówca - musimy wygrać, żeby tam nie wiem co! Chcę widzieć was wszystkich, was, oddani działacze partyjni...
Dzyń!
Wściekłe wycie wstrząsnęło murami sali, dając Jesowi znać, że banda politycznych najmitów rozpoznała dźwięk Kontrolexu. Wszyscy zrozumieli, że ktoś ukrył się z aparatem, który automatycznie utrwalił na taśmie głos mówcy w chwili, gdy naruszył wyłączność opatentowanego frazesu.
- Zabić podłego szpicla! - wrzasnął mówca.
Dzyń! - zadzwonił Kontrolex.
- Zlinczować go!

Dzyń!
W ciągu krótkich trzech minut bezkarności Jes zainkasował dziesięć tysięcy kredytek w pogwałceniach, których nie można było się wyprzeć, ponieważ wszystkie głosy jak i odciski palców były zarejestrowane u władz.
Jes wykradł się bocznym wyjściem, pełznął na czworakach przez chwilą, po czym puścił się pędem. Na zakręcie wpadł jednak prosto w ramiona jakiejś dużej postaci. W okamgnieniu znalazł się na ziemi, a jakieś twarde pieści zaczęły go okładać.
Wtem rozległ się policyjny gwizdek, w ciemności błysnął złocisty pancerz, twarde pięści znikły, jak za dotknięciem magicznej laseczki, a półprzytomny Jes uniósł głową.
Mętnie rozejrzał się wkoło. Policjant patrzył na niego uważnie, a władczą dłonią przytrzymywał Jesa za ramię.
- Akurat w porą przyszedłem, co? - zagadnął. - Uratowałem ci skórę.
Dzyń! - brzęknął Kontrolex.
- To nic! - pośpiesznie zawołał Jes, - To na rachunek firmy.
- Spodziewam się - burknął policjant. - Jeśli masz trochę rozumu...
Dzyń! - zadźwięczał Kontrolex.
- Wynoś się stąd! - wrzasnęła władza. - Wynoś się, pókim dobry!
Dzyń! - zadźwięczał Kontrolex.


- Baw się dobrze, kochanie! - wołał Jes do Laurie, która wsiadała do przestrzennego statku ściskając w ręku torebkę wypchaną kredytkami. Było tego dosyć na dwa miesiące pobytu w Pałacu Rozkoszy.
- Możesz się o to nie martwić - rzuciła mu Laurie przez ramię.
Jes wrócił do mieszkania. Wyciągnął się na tapczanie, zadowolony z siebie. Otworzył stojącą obok staroświecką komodę, nacisnął ukrytą sprężynę i wewnątrz komody pokazała się zręcznie zamaskowana lodówka. Wyjął przezroczysty zbiorniczek z piwem.
- Aaa! - westchnął z ulgą. - Jak cudownie zostać samemu! Całe dwa miesiące wolne od zrzędzeń Laurie. Co za wspaniała nagroda za tyle ciężkiej pracy. Jaki świetny pomysł miał rząd wprowadzając takie zasady.
Po chwili wszakże jego zadowolenie stopniało jak wosk. Było naprawdę bardzo spokojnie, może aż za bardzo?
Po pół godzinie czuł się zupełnie głupio, choć nie wiedział dlaczego. Drżąc z niepokoju nastawił telewizor i na ekranie pokazał się urzędnik z Biura Stosunków Małżeńskich. Popatrzył na Jesa i ostrożnie rozglądał się po pokoju, aż wypatrzył Kontrolex.
- Wyłącz tę sztukę albo z tobą nie gadam - warknął.
- Wyłączona! Słuchaj, nie wiem sam, co mi jest. Czy możecie mi dać zezwolenie, żebym spędził wakacje razem z moją żoną? Albo żeby Laurie wróciła?
- Chyba nie - odparł tamten. - Zasada, że trzeba tyle zarabiać, aby żona miała wakacje, ustaliła się w ciągu wieków i rząd tylko ujął ją w formę prawa. Natomiast twój wyjazd do niej albo sprowadzenie jej tutaj, byłyby wbrew ustawie.
- Ależ to nieuczciwie! - krzyknął Jes.
- Doprawdy? - uśmiechnął się jego rozmówca. - To dobrze. Cieszę się, żeśmy tak znakomicie dobrali ci żonę i że tworzycie tak szczęśliwe stadło. - Zatarł ręce z zachwytu. - Ledwo wyjechała, a już za nią tęsknisz. Wspaniale.
- Wspaniale? Ależ ja cierpią!
Naturalnie, że cierpisz! - Jegomość ze Stosunków Małżeńskich rzucił okiem na stojący obok aparat pomiarowy. - Cierpienie jest ideałem rozkoszy dla masochisty. Pomyśl tylko, jakie cudowne dwa miesiące tęsknoty masz przed sobą!
- No, dobrze! Więc powiedzmy, że przepis każe mi ją wysłać na wakacje i nie pozwał, jechać razem z nią - żalił się zrozpaczony Jes. - Ale to nie znaczy, że jej tam ma być przyjemnie!
- Zaraz ci wytłumaczę - odparły Stosunki Małżeńskie. - Twój wskaźnik masochizmu spadł bardzo wyraźnie. A teraz się nawet wściekasz!
- Oczywiście! - przyznał zdziwiony Jes. - A co mogę robić?
- To - wyjaśniły Stosunki Małżeńskie - co zawsze robili mężczyźni, od kiedy pracują po to, aby wysyłać żony na wakacje. Kiedy kota nie ma, jak wiesz... - urwał przerażony.
- Już ci mówiłem - roześmiał się Jes - że wyłączyłem aparat. Ale dziękuję za przypomnienie, choć powiedziałeś oklepany banał. Laurie sobie myśli, że tylko ona jedna może mieć wakacje, co? A ja jej pokażę!
- Zawsze do usług - odparł tamten. - Mogę tak mówić - dodał wojowniczo - bo tym razem wyłączność należy do nas.
Postać znikła z ekranu, a Jes zaczął myszkować po różnych niewinnych kryjówkach w poszukiwaniu małej czarnej książeczki, której nie miał w ręku od lat. Po chwili wyśpiewywał na cały głos “Żoneczka wyjechała, hura, hura, wyjechała!” Nagle w przerażeniu zakrył dłonią usta: Kontrolex! Lecz zaraz sobie przypomniał, że Kontrolex jest wyłączony.

Tłumaczył Julian Stawiński
 

Aby dodać komentarz musisz się zalogować

Komentarze